Ik kom de laatste tijd regelmatig in de bioscoop. Zo ook gisteren, ik ging met een vriendin naar de Sneak Preview in Service Bioscoop Zien, hier in mijn eigen Eindhoven. Het idee van de sneak is dat je films ziet voordat ze in de programmering van de bios zitten, in feite heb je dus geen idee naar welke film je gaat. En het concept van de Service Bioscoop is het aanbieden van extra service tijdens de film, druk op een knopje en er komt iemand langs om te vragen wat je wil drinken.

Tot zover de theorie. De praktijk is dat ik nu 2 keer naar de sneak ben geweest, waarbij ik eenmaal ben getrakteerd op een vermakelijke film (Kick-Ass) en een keer op een minder vermakelijke. Dat laatste was gisteren.

Vooraf vreesde ik dat we Soul Kitchen zouden krijgen, een Duits/Griekse comedy. Dat bleek gelukkig niet het geval, in plaats daarvan werden we getrakteerd op L’Immortel, met Jean Reno. Nu heb ik een zwak voor Franse films en een zwak voor Jean Reno, maar beide waren niet voldoende om de gebreken in de film te maskeren. Het verhaal in het kort: Jean Reno is een ex-maffiabaas in Marseille, die zijn carriere heeft opgegeven voor zijn gezin. Cliche nummer 1. Vervolgens wordt meneer de gezinsman in een parkeergarage doorzeeft met 22 kogels (vandaar dat de film in het Engels ’22 Bullets’ heet) door ongure sujetten uit zijn verleden. Cliche nummer 2. En cliche nummer 3 is dat deze man na een redelijk kort ziekenhuisbezoek weer vrolijk naar huis loopt, alsof hij Bullet Tooth Tony is.

Ik zal verder het verhaal niet uitdiepen, want dan blijft er nog maar weinig over voor de mensen die deze film nog wel willen zien. Wel wil ik opmerken dat het camerawerk zeer onrustig is, de verhaalvertelling soms kruipend gaat en soms met sprongen en het lijkt alsof heel de film moet draaien op Jean Reno, wiens personage daarvoor lang niet interessant genoeg is. Met bijna 2 uur is de film zo wel aan de lange kant.

Maar afgezien van de film was er iets wat ik gisteren veel storender vond. Ik weet dat ik in een Servicebioscoop zit en dat je dus te maken hebt met het geroezemoes wat gepaard gaat met het opnemen en afgeven van drankjes. Ook met het geritsel van zakken chips en dergelijke heb ik inmiddels vrede. Maar mensen die het nodig vinden om tijdens de film op redelijk volume de ondertiteling voor te lezen, aan elkaar vragen ‘staat dat er echt’ en in het algemeen weinig moeite doen om ook aan de overige bezoekers te denken kunnen bij mij in eerste instantie rekenen op behoorlijk pissige blikken.

Maar ook ik was met domheid geslagen toen de persoon achter mij tijdens de film vrolijk zijn telefoon opnam en tegen de beller meldde dat hij in de bioscoop zat. Als je dan ook nog lacherig reageert als ik me kwaad omdraai en toebijt dat je ‘godverdomme maar ergens anders moet gaan bellen, eikel’ heb je mij goed kwaad. Maar het meest frappante vond ik nog dat diezelfde persoon tijdens de pauze vroeg of ik dat meende en of ik niet op een normale manier kon vragen of hij ergens anders kon gaan bellen. Snappen dit soort mensen dan echt niet dat je behalve met jezelf en eventueel je vrienden ook nog te maken hebt met een zaal mensen die misschien ook van de film willen genieten? Dat je daar misschien ook rekening mee kunt houden? En dat misschien, en dat zeg ik voorzichtig, maar dat misschien de wereld niet om jou draait maar dat er ook nog andere mensen op rondlopen waar je rekening mee hebt te houden?

Er is in de laatste maanden nogal wat geschreven over het gebrek aan respect en stilte bij bezoekers van rustige concerten. Hier in Eindhoven stopte op 5 maart de band Tindersticks nog met het optreden vanwege te veel rumoer in de zaal en gisteren vond er nog een discussie plaats op het nieuwsblog van NRC.Next (http://www.nrcnext.nl/blog/2010/04/27/geklets-tijdens-concerten/) over geklets tijdens concerten. Dat het wel kan bleek een week geleden toen ik in Muziekcentrum Frits Philips bij een concert van Moya Brennan (zangeres van Clannad) zat die de zaal zelfs te stil vond, al heeft dat waarschijnlijk in grote mate ook te maken met de locatie en het soort bezoekers dat naar dergelijke concerten gaat.

Los daarvan bemerk ik wel een kleine omslag in de manier waarop mensen een avondje uit gaan. Mensen gaan graag samen dingen doen, waar in principe geen probleem mee is, maar gebruiken die gelegenheid om tegelijk bij te kletsen. Dat kan als je in een gelegenheid bent waar dat geen probleem is, zoals kroegen, restaurants, poolcentra en dergelijke. Maar bioscopen en concerten zijn daar niet altijd voor geschikt, hou daar dan ook rekening mee.

Het is te makkelijk om de hedendaagse gejaagde samenleving er de schuld van te geven. Een vaak gehoorde opmerking luidt dat men weinig tijd meer heeft, er te veel verwacht wordt van mensen en te weinig tijd beschikbaar is om dat in te doen. Te makkelijk, want bij mijn weten zijn mensen nog steeds de baas over eigen handelen en kunnen we er zelf voor kiezen wat we wel en niet willen doen. Toegegeven, het vereist karakter om niet toe te geven aan de druk vanuit de maatschappij, maar is karakter nou net niet dat wat ons mens maakt en interessant voor anderen? Meelopers hebben we genoeg, waar we behoefte aan hebben zijn mensen die wel weten wat maatschappelijk acceptabel en onacceptabel gedrag is en daar ook voor uit durven komen. Mensen die beseffen dat verantwoordelijkheid niet enkel iets is wat je krijgt maar ook wat je moet nemen. Verantwoordelijkheid voor jezelf en je omgeving. Uiteindelijk maken we met elkaar onderdeel uit van dezelfde samenleving, moeten we samen leven in die samenleving en zijn we samen verantwoordelijk voor het leefbaar zijn van die samenleving.

Ik kom de laatste tijd regelmatig in de bioscoop. Zo ook gisteren, ik ging met een vriendin naar de Sneak Preview in Service Bioscoop Zien, hier in mijn eigen Eindhoven. Het idee van de sneak is dat je films ziet voordat ze in de programmering van de bios zitten, in feite heb je dus geen idee naar welke film je gaat. En het concept van de Service Bioscoop is het aanbieden van extra service tijdens de film, druk op een knopje en er komt iemand langs om te vragen wat je wil drinken.

Tot zover de theorie. De praktijk is dat ik nu 2 keer naar de sneak ben geweest, waarbij ik eenmaal ben getrakteerd op een vermakelijke film (Kick-Ass) en een keer op een minder vermakelijke. Dat laatste was gisteren.

Vooraf vreesde ik dat we Soul Kitchen zouden krijgen, een Duits/Griekse comedy. Dat bleek gelukkig niet het geval, in plaats daarvan werden we getrakteerd op L’Immortel, met Jean Reno. Nu heb ik een zwak voor Franse films en een zwak voor Jean Reno, maar beide waren niet voldoende om de gebreken in de film te maskeren. Het verhaal in het kort: Jean Reno is een ex-maffiabaas in Marseille, die zijn carriere heeft opgegeven voor zijn gezin. Cliche nummer 1. Vervolgens wordt meneer de gezinsman in een parkeergarage doorzeeft met 22 kogels (vandaar dat de film in het Engels ’22 Bullets’ heet) door ongure sujetten uit zijn verleden. Cliche nummer 2. En cliche nummer 3 is dat deze man na een redelijk kort ziekenhuisbezoek weer vrolijk naar huis loopt, alsof hij Bullet Tooth Tony is.

Ik zal verder het verhaal niet uitdiepen, want dan blijft er nog maar weinig over voor de mensen die deze film nog wel willen zien. Wel wil ik opmerken dat het camerawerk zeer onrustig is, de verhaalvertelling soms kruipend gaat en soms met sprongen en het lijkt alsof heel de film moet draaien op Jean Reno, wiens personage daarvoor lang niet interessant genoeg is. Met bijna 2 uur is de film zo wel aan de lange kant.

Maar afgezien van de film was er iets wat ik gisteren veel storender vond. Ik weet dat ik in een Servicebioscoop zit en dat je dus te maken hebt met het geroezemoes wat gepaard gaat met het opnemen en afgeven van drankjes. Ook met het geritsel van zakken chips en dergelijke heb ik inmiddels vrede. Maar mensen die het nodig vinden om tijdens de film op redelijk volume de ondertiteling voor te lezen, aan elkaar vragen ‘staat dat er echt’ en in het algemeen weinig moeite doen om ook aan de overige bezoekers te denken kunnen bij mij in eerste instantie rekenen op behoorlijk pissige blikken.

Maar ook ik was met domheid geslagen toen de persoon achter mij tijdens de film vrolijk zijn telefoon opnam en tegen de beller meldde dat hij in de bioscoop zat. Als je dan ook nog lacherig reageert als ik me kwaad omdraai en toebijt dat je ‘godverdomme maar ergens anders moet gaan bellen, eikel’ heb je mij goed kwaad. Maar het meest frappante vond ik nog dat diezelfde persoon tijdens de pauze vroeg of ik dat meende en of ik niet op een normale manier kon vragen of hij ergens anders kon gaan bellen. Snappen dit soort mensen dan echt niet dat je behalve met jezelf en eventueel je vrienden ook nog te maken hebt met een zaal mensen die misschien ook van de film willen genieten? Dat je daar misschien ook rekening mee kunt houden? En dat misschien, en dat zeg ik voorzichtig, maar dat misschien de wereld niet om jou draait maar dat er ook nog andere mensen op rondlopen waar je rekening mee hebt te houden?

Er is in de laatste maanden nogal wat geschreven over het gebrek aan respect en stilte bij bezoekers van rustige concerten. Hier in Eindhoven stopte op 5 maart de band Tindersticks nog met het optreden vanwege te veel rumoer in de zaal en gisteren vond er nog een discussie plaats op het nieuwsblog van NRC.Next (http://www.nrcnext.nl/blog/2010/04/27/geklets-tijdens-concerten/) over geklets tijdens concerten. Dat het wel kan bleek een week geleden toen ik in Muziekcentrum Frits Philips bij een concert van Moya Brennan (zangeres van Clannad) zat die de zaal zelfs te stil vond, al heeft dat waarschijnlijk in grote mate ook te maken met de locatie en het soort bezoekers dat naar dergelijke concerten gaat.

Los daarvan bemerk ik wel een kleine omslag in de manier waarop mensen een avondje uit gaan. Mensen gaan graag samen dingen doen, waar in principe geen probleem mee is, maar gebruiken die gelegenheid om tegelijk bij te kletsen. Dat kan als je in een gelegenheid bent waar dat geen probleem is, zoals kroegen, restaurants, poolcentra en dergelijke. Maar bioscopen en concerten zijn daar niet altijd voor geschikt, hou daar dan ook rekening mee.

Het is te makkelijk om de hedendaagse gejaagde samenleving er de schuld van te geven. Een vaak gehoorde opmerking luidt dat men weinig tijd meer heeft, er te veel verwacht wordt van mensen en te weinig tijd beschikbaar is om dat in te doen. Te makkelijk, want bij mijn weten zijn mensen nog steeds de baas over eigen handelen en kunnen we er zelf voor kiezen wat we wel en niet willen doen. Toegegeven, het vereist karakter om niet toe te geven aan de druk vanuit de maatschappij, maar is karakter nou net niet dat wat ons mens maakt en interessant voor anderen? Meelopers hebben we genoeg, waar we behoefte aan hebben zijn mensen die wel weten wat maatschappelijk acceptabel en onacceptabel gedrag is en daar ook voor uit durven komen. Mensen die beseffen dat verantwoordelijkheid niet enkel iets is wat je krijgt maar ook wat je moet nemen. Verantwoordelijkheid voor jezelf en je omgeving. Uiteindelijk maken we met elkaar onderdeel uit van dezelfde samenleving, moeten we samen leven in die samenleving en zijn we samen verantwoordelijk voor het leefbaar zijn van die samenleving.

Sinds ik een jaar of 2 geleden min of meer bij toeval het boek ‘Zaterdag’ van Ian McEwan kocht bij de Selexyz van Piere hier in Eindhoven ben ik niet enkel onder de indruk van mans schrijfwijze, maar echt een fan van zijn werk geworden. ‘Zaterdag’ is bij uitstek een boek dat mooi aangeeft waarom. Het boek verhaalt over een dag uit het leven van een neurochirurg die in een dag tijd een aantal dingen meemaakt waar mensen normaal gesproken behoorlijke trauma’s aan over houden. McEwan beschrijft de gebeurtenissen van die dag op zo’n manier dat het niet anders kan dan dat het voelt alsof de lezer deze zelf meemaakt. McEwan laat bij de vertelling duidelijk merken waar zijn sterke punten liggen. Enerzijds beschrijft hij de ervaringen en gevoelens van de hoofdpersonen op een heel psychologische manier, bij gebrek aan een betere verwoording. Op dezelfde manier beschrijft hij ook de interactie tussen de diverse personen. Door de manier waarop op deze onderwerpen wordt ingegaan is het hier en daar lastig lezen, niet enkel doordat terminologie gebruikt wordt waarvoor een woordenboek (of internet) wel handig is. Maar het boek boeit van voor tot achter, menige uren slaap zijn opgeofferd om maar door te kunnen lezen.

Na ‘Zaterdag’ vonden ook ‘On Chesil Beach’, ‘Atonement’ en ‘Amsterdam’ de weg naar mijn boekenkast en inmiddels heb ik de verfilming van ‘Atonement’ ook al gezien. En van al deze boeken heb ik genoten. Ook een boek als ‘On Chesil Beach’, wat qua leestijd enorm tegenviel, in mijn herinnering was ik er na 2 dagen al doorheen, viel zeer goed en heb ik ook enorm van genoten. McEwan laat je zowel tijdens het lezen als nog lang daarna nadenken over de verschillende behandelde thema’s en het kan niet anders dan dat je na het lezen van een van zijn boeken met een verfriste blik tegen dingen aankijkt.

Anderhalve week geleden, op een vrijdagavond, was ik toevallig weer bij de Selexyz. Zoals altijd zoek ik dan een paar boeken uit om die vervolgens beneden in de Coffeelovers zithoek onder het genot van een lekker kopje koffie (meestal een Latte Macchiato of een Caffe Ciocolato) rustig door te nemen, in te lezen en te bepalen welke mee naar huis gaat. Soms is dat er geen, soms zijn dat er meerdere en soms heb ik een tweede koffierondje nodig om de keuze te kunnen maken. Toen ik die vrijdag bij de romans rondliep om boeken uit te zoeken voor bij de koffie liep ik tegen het nieuwe boek van Ian McEwan aan, genaamd ‘Solar’. De keuze om die mee naar de koffiehoek te nemen was snel gemaakt en daar verliep de kennismaking zodanig goed dat niet veel later het boek bij mij op de tafel lag. Aangezien ik eerst wat andere boeken wilde uitlezen heeft ‘Solar’ daar een tijdje gelegen, maar afgelopen vrijdag toen ik weer een dagje in het ziekenhuis mocht verblijven ben ik er eindelijk aan toegekomen. En damn, wat gaaf weer. Het lijkt alsof Ian een nieuwe specialiteit aan zijn toch al uitstekende repertoire heeft toegevoegd. Niet eerder ben ik bij hem een dergelijk bloemrijk, bijna poetisch taalgebruik tegen gekomen. Ter afsluiting van dit schrijfsel van mij een paar zinnen uit ‘Solar’. Van Ian McEwan.

Toelichting, de hoofdpersoon, Michael Beard, Nobelprijswinnaar in de Natuurkunde, is onderdeel van een commissie dat burgerinitiatieven ten behoeve van energiebesparing inhoudelijk moet beoordeelen.

"Quatum mechanics. What a repository, a dump, of human aspiration it was, the borderland where mathematical rigour defeated common sense, and reason and fantasy irrationally merged. Here, the mystically inclined could find whatever they require, and claim science as their proof. And for these ingenious men in their spare time, what ghostly and beautiful music it must be – spectral asymmetry, resonances, entanglement, quantum harmonic oscillators – beguiling ancient airs, the harmony of spheres that might transmutate a lead wall into gold, and bring into being the engine that ran on virtually nothing, on virtual particles, that emitted no harm and would power the human enterprise as well as save it. Beard was stirred by the yearnings of these lonely men. And why should he think they were lonely? It was not, or not only, condescension that made him think so. They did not know enough, but they knew too much to have anyone to talk to. What mate waiting down the pub of in the British Legion, what hard-pressed wife with job and kids and homework was going to follow them down these warped funnels in the space-time continuum, into the wormhole, the shortcut to a single, final answer to the global problem of energy?"

PS. Mr. McEwan is Brits, dat is te lezen aan het taalgebruik en de spellingskeuze. Hulde daarvoor.

Sinds ik een jaar of 2 geleden min of meer bij toeval het boek ‘Zaterdag’ van Ian McEwan kocht bij de Selexyz van Piere hier in Eindhoven ben ik niet enkel onder de indruk van mans schrijfwijze, maar echt een fan van zijn werk geworden. ‘Zaterdag’ is bij uitstek een boek dat mooi aangeeft waarom. Het boek verhaalt over een dag uit het leven van een neurochirurg die in een dag tijd een aantal dingen meemaakt waar mensen normaal gesproken behoorlijke trauma’s aan over houden. McEwan beschrijft de gebeurtenissen van die dag op zo’n manier dat het niet anders kan dan dat het voelt alsof de lezer deze zelf meemaakt. McEwan laat bij de vertelling duidelijk merken waar zijn sterke punten liggen. Enerzijds beschrijft hij de ervaringen en gevoelens van de hoofdpersonen op een heel psychologische manier, bij gebrek aan een betere verwoording. Op dezelfde manier beschrijft hij ook de interactie tussen de diverse personen. Door de manier waarop op deze onderwerpen wordt ingegaan is het hier en daar lastig lezen, niet enkel doordat terminologie gebruikt wordt waarvoor een woordenboek (of internet) wel handig is. Maar het boek boeit van voor tot achter, menige uren slaap zijn opgeofferd om maar door te kunnen lezen.

Na ‘Zaterdag’ vonden ook ‘On Chesil Beach’, ‘Atonement’ en ‘Amsterdam’ de weg naar mijn boekenkast en inmiddels heb ik de verfilming van ‘Atonement’ ook al gezien. En van al deze boeken heb ik genoten. Ook een boek als ‘On Chesil Beach’, wat qua leestijd enorm tegenviel, in mijn herinnering was ik er na 2 dagen al doorheen, viel zeer goed en heb ik ook enorm van genoten. McEwan laat je zowel tijdens het lezen als nog lang daarna nadenken over de verschillende behandelde thema’s en het kan niet anders dan dat je na het lezen van een van zijn boeken met een verfriste blik tegen dingen aankijkt.

Anderhalve week geleden, op een vrijdagavond, was ik toevallig weer bij de Selexyz. Zoals altijd zoek ik dan een paar boeken uit om die vervolgens beneden in de Coffeelovers zithoek onder het genot van een lekker kopje koffie (meestal een Latte Macchiato of een Caffe Ciocolato) rustig door te nemen, in te lezen en te bepalen welke mee naar huis gaat. Soms is dat er geen, soms zijn dat er meerdere en soms heb ik een tweede koffierondje nodig om de keuze te kunnen maken. Toen ik die vrijdag bij de romans rondliep om boeken uit te zoeken voor bij de koffie liep ik tegen het nieuwe boek van Ian McEwan aan, genaamd ‘Solar’. De keuze om die mee naar de koffiehoek te nemen was snel gemaakt en daar verliep de kennismaking zodanig goed dat niet veel later het boek bij mij op de tafel lag. Aangezien ik eerst wat andere boeken wilde uitlezen heeft ‘Solar’ daar een tijdje gelegen, maar afgelopen vrijdag toen ik weer een dagje in het ziekenhuis mocht verblijven ben ik er eindelijk aan toegekomen. En damn, wat gaaf weer. Het lijkt alsof Ian een nieuwe specialiteit aan zijn toch al uitstekende repertoire heeft toegevoegd. Niet eerder ben ik bij hem een dergelijk bloemrijk, bijna poetisch taalgebruik tegen gekomen. Ter afsluiting van dit schrijfsel van mij een paar zinnen uit ‘Solar’. Van Ian McEwan.

Toelichting, de hoofdpersoon, Michael Beard, Nobelprijswinnaar in de Natuurkunde, is onderdeel van een commissie dat burgerinitiatieven ten behoeve van energiebesparing inhoudelijk moet beoordeelen.

"Quatum mechanics. What a repository, a dump, of human aspiration it was, the borderland where mathematical rigour defeated common sense, and reason and fantasy irrationally merged. Here, the mystically inclined could find whatever they require, and claim science as their proof. And for these ingenious men in their spare time, what ghostly and beautiful music it must be – spectral asymmetry, resonances, entanglement, quantum harmonic oscillators – beguiling ancient airs, the harmony of spheres that might transmutate a lead wall into gold, and bring into being the engine that ran on virtually nothing, on virtual particles, that emitted no harm and would power the human enterprise as well as save it. Beard was stirred by the yearnings of these lonely men. And why should he think they were lonely? It was not, or not only, condescension that made him think so. They did not know enough, but they knew too much to have anyone to talk to. What mate waiting down the pub of in the British Legion, what hard-pressed wife with job and kids and homework was going to follow them down these warped funnels in the space-time continuum, into the wormhole, the shortcut to a single, final answer to the global problem of energy?"

PS. Mr. McEwan is Brits, dat is te lezen aan het taalgebruik en de spellingskeuze. Hulde daarvoor.

Vandaag eten we pasta, met een verrukkelijke saus.

Benodigdheden:
- Kookpan
- Hapjespan
- Houten spatel
- Houten lepel

Ingredixebnten:
- Grand’Italia Penne Rigate
- Grand’Italia Sugocasa (traditioneel) (basis van de saus)
- 2 pakjes Heinz Tomatenblokjes
- Pomodori secchi (zongedroogde tomaten op olijfolie)
- Bertolli Pesto alla Genovese
- Olijven
- 3 blikjes Tonijn in olijfolie (185 gr per blik)
- Cherrytomaatjes
- 1 perzik
- 1 ui
- halve stronk knoflook
- peper
- kruiden naar keuze

Ik begin dit soort dingen met alles te snijden, schoon te maken en uit te laten lekken waar nodig, zodat ik daarna op mijn gemak kan koken. Niets lastigers dan tijdens het koken ineens bedenken dat je nog iets moet snijden. Begin met de ui te snijden en de knoflook schoon te maken. Snij de cherrytomaatjes, olijven, perzik en zongedroogde tomaat in kleine stukjes en laat de olie alvast uit de blikjes tonijn lekken.

Ik begin altijd met 2 pannen. In de kookpan breng ik water aan de kook terwijl ik in de hapjespan olie doe en de ui fruit. Vervolgens doe ik bij de ui de saus en de tomatenblokjes. Dit laat ik samen goed warm worden waarna ik de tonijn erbij doe. Vervolgens doe ik de cherrytomaatjes, zongedroogde tomaat, olijven en perzik erbij. Dit roer ik weer goed door en laat het weer goed warm worden. Vervolgens kan de knoflook geperst worden, persoonlijk is dit het deel wat me nog het minst aanstaat, maar de knoflook is wel een belangrijk onderdeel van de saus. Nu kan ook de pesto erin, ik gebruik ongeveer de halve inhoud van de pot. Dit maakt de saus wat minder rood, ik ben altijd blij als dat bloederige tintje weg is. Als de saus goed heet is kan deze op smaak worden gebracht met kruiden. Peper is een must en daarnaast gebruik ikzelf altijd AH Italiaanse kruiden en tijm. Maar je moet natuurlijk doen wat je zelf lekker vind. Na de kruiden nog even roeren en zachtjes laten sudderen en je saus is klaar.

In de tussentijd is het water allang gekookt, ik hoop dat je de penne er al in hebt gedaan, met wat zout erbij. Volgens voorschrift moet je die 10 – 12 minuten laten koken en dat doe je natuurlijk ook netjes. Zodra de penne lang genoed gekookt heeft giet je de pan af en laat de penne nog even in de pan uitlekken, doe je het direct op je bord krijg je een waterige zooi.

Let wel even op dat je een grote hapjespan neemt, de hoeveelheid saus is behoorlijk, daar kun je makkelijk 4 personen mee voeden.

Anyway, smakelijk eten.

Vandaag eten we pasta, met een verrukkelijke saus.

Benodigdheden:
- Kookpan
- Hapjespan
- Houten spatel
- Houten lepel

Ingredixc3xabnten:
- Grand’Italia Penne Rigate
- Grand’Italia Sugocasa (traditioneel) (basis van de saus)
- 2 pakjes Heinz Tomatenblokjes
- Pomodori secchi (zongedroogde tomaten op olijfolie)
- Bertolli Pesto alla Genovese
- Olijven
- 3 blikjes Tonijn in olijfolie (185 gr per blik)
- Cherrytomaatjes
- 1 perzik
- 1 ui
- halve stronk knoflook
- peper
- kruiden naar keuze

Ik begin dit soort dingen met alles te snijden, schoon te maken en uit te laten lekken waar nodig, zodat ik daarna op mijn gemak kan koken. Niets lastigers dan tijdens het koken ineens bedenken dat je nog iets moet snijden. Begin met de ui te snijden en de knoflook schoon te maken. Snij de cherrytomaatjes, olijven, perzik en zongedroogde tomaat in kleine stukjes en laat de olie alvast uit de blikjes tonijn lekken.

Ik begin altijd met 2 pannen. In de kookpan breng ik water aan de kook terwijl ik in de hapjespan olie doe en de ui fruit. Vervolgens doe ik bij de ui de saus en de tomatenblokjes. Dit laat ik samen goed warm worden waarna ik de tonijn erbij doe. Vervolgens doe ik de cherrytomaatjes, zongedroogde tomaat, olijven en perzik erbij. Dit roer ik weer goed door en laat het weer goed warm worden. Vervolgens kan de knoflook geperst worden, persoonlijk is dit het deel wat me nog het minst aanstaat, maar de knoflook is wel een belangrijk onderdeel van de saus. Nu kan ook de pesto erin, ik gebruik ongeveer de halve inhoud van de pot. Dit maakt de saus wat minder rood, ik ben altijd blij als dat bloederige tintje weg is. Als de saus goed heet is kan deze op smaak worden gebracht met kruiden. Peper is een must en daarnaast gebruik ikzelf altijd AH Italiaanse kruiden en tijm. Maar je moet natuurlijk doen wat je zelf lekker vind. Na de kruiden nog even roeren en zachtjes laten sudderen en je saus is klaar.

In de tussentijd is het water allang gekookt, ik hoop dat je de penne er al in hebt gedaan, met wat zout erbij. Volgens voorschrift moet je die 10 – 12 minuten laten koken en dat doe je natuurlijk ook netjes. Zodra de penne lang genoed gekookt heeft giet je de pan af en laat de penne nog even in de pan uitlekken, doe je het direct op je bord krijg je een waterige zooi.

Let wel even op dat je een grote hapjespan neemt, de hoeveelheid saus is behoorlijk, daar kun je makkelijk 4 personen mee voeden.

Anyway, smakelijk eten.

Tot afgelopen zondag stond het volgende billboard langs de A2. Het stoort me niet zozeer dat ze een schaars geklede dame langs een snelweg zetten, al kun je er over discussixebren of het verstandig is om een billboard die een groot deel van de bevolking kan afleiden op het moment dat afleiden niet zo heel erg handig is

Wat me meer stoort is wat ik als eerste dacht toen ik het ding zag. Op de advertentie staat namelijk "Dress less to impress" en het eerste wat mij te binnen schoot was "nou, dat kan wel heel erg meer ‘less’ zijn". Maar goed, iedereen zijn mening.

Ziehier het billboard. De foto is geschoten van achter een geluidsscherm, dus kijk niet raar naar verkleurde cirkels (met name recht bovenin). Ohja, plaatje is klikbaar voor een groter formaat.

Tot afgelopen zondag stond het volgende billboard langs de A2. Het stoort me niet zozeer dat ze een schaars geklede dame langs een snelweg zetten, al kun je er over discussixc3xabren of het verstandig is om een billboard die een groot deel van de bevolking kan afleiden op het moment dat afleiden niet zo heel erg handig is

Wat me meer stoort is wat ik als eerste dacht toen ik het ding zag. Op de advertentie staat namelijk "Dress less to impress" en het eerste wat mij te binnen schoot was "nou, dat kan wel heel erg meer ‘less’ zijn". Maar goed, iedereen zijn mening.

Ziehier het billboard. De foto is geschoten van achter een geluidsscherm, dus kijk niet raar naar verkleurde cirkels (met name recht bovenin). Ohja, plaatje is klikbaar voor een groter formaat.

Hoi,

In tegenstelling tot wat ik vrijdag heb aangegeven is dit weekend geen nieuw bericht van me verschenen. Enerzijds omdat er niet veel nieuw te melden viel en anderzijds omdat ik zondagmiddag in een dipje zat, de depressie hakte er even in. Paradoxaal genoeg was dat zondagavond direct voorbij toen ik op de fiets stapte om naar een concert van the Dubliners te gaan, in Muziekcentrum Frits Philips, hier in Eindhoven.

Anyway, ik loop een beetje achter wat betreft mijn recepten. We blijven bij snel en makkelijk, extreem zelfs, ik heb deze dagen geen pan aangeraakt.

Zaterdag heb ik een (caesar)-maaltijdsalade van de Albert Heijn op, zondag had ik wederom van de AH een doosje Sushi op en vandaag nam ik de restanten van vrijdag (gehakt, paprika en mais met de fajita mix) en combineerden dat met tortillachips en ijsbergsla.

Het was dus erg makkelijk, gezond en nog lekker ook. Morgen ga ik denk ik maar weer eens iets Italiaans maken.

Hoi,

In tegenstelling tot wat ik vrijdag heb aangegeven is dit weekend geen nieuw bericht van me verschenen. Enerzijds omdat er niet veel nieuw te melden viel en anderzijds omdat ik zondagmiddag in een dipje zat, de depressie hakte er even in. Paradoxaal genoeg was dat zondagavond direct voorbij toen ik op de fiets stapte om naar een concert van the Dubliners te gaan, in Muziekcentrum Frits Philips, hier in Eindhoven.

Anyway, ik loop een beetje achter wat betreft mijn recepten. We blijven bij snel en makkelijk, extreem zelfs, ik heb deze dagen geen pan aangeraakt.

Zaterdag heb ik een (caesar)-maaltijdsalade van de Albert Heijn op, zondag had ik wederom van de AH een doosje Sushi op en vandaag nam ik de restanten van vrijdag (gehakt, paprika en mais met de fajita mix) en combineerden dat met tortillachips en ijsbergsla.

Het was dus erg makkelijk, gezond en nog lekker ook. Morgen ga ik denk ik maar weer eens iets Italiaans maken.